Geriatria

Najnowsze wydanie
  • Charakterystyka parametrów klinicznych, elektrokardiograficznych, echokardiograficznych oraz autonomicznych u chorych z istotną dysfunkcją skurczową lewej komory serca w wieku 75 lat i starszych
    Damian Kaufmann, Ludmiła Daniłowicz-Szymanowicz, Katarzyna Rozwadowska, Małgorzata Dobrowolska, Agnieszka Niemirycz-Makurat, Małgorzata Szwoch, Grzegorz Raczak
    Wstęp. Pomimo rozległej wiedzy na temat chorych z istotną dysfunkcją skurczową lewej komory serca (LVEF ≤ 40%), niewiele danych dotyczy pacjentów w wieku ≥ 75 lat. Cel pracy. Próba porównania znanych i prostych parametrów u chorych z LVEF ≤ 40% w wieku ≥ 75 rż. do młodszych. Materiały i metody. U 158 kolejnych pacjentów z LVEF ≤ 40% dokonano analizy parametrów klinicznych, oceniono parametry elektrokardiograficzne (w tym mikrowoltową naprzemienność załamka T [MTWA]), echokardiograficzne oraz stosowaną farmakoterapię. Dodatkowo u każdego pacjenta dokonano analizy parametrów autonomicznego układu nerwowego (zmienność rytmu zatokowego serca [HRV] i wrażliwość odruchu z baroreceptorów tętniczych [BRS]). Wyniki. U osób ≥ 75 r.ż. częściej występowała choroba wieńcowa, nadciśnienie tętnicze, cukrzyca czy zaawansowana choroba nerek. Osoby starsze częściej stosowały statyny w terapii przewlekłej. Uzyskano istotne różnice w zakresie wymiarów i objętości lewej komory serca, jak również w częstości występowania objawów niewydolności lewokomorowej i stopnia zaawansowania niewydolności serca w skali NYHA. U osób starszych prawie dwukrotnie częściej stwierdzano wynik nieokreślony MTWA. Parametry analizy częstotliwościowej HRV (LFnu i LF/HF) były znamiennie niższe. Wnioski. Chorzy w wieku ≥ 75 roku życia z istotną dysfunkcją skurczową lewej komory serca różnią się od osób młodszych szeregiem parametrów klinicznych, elektrokardiograficznych, echokardiograficznych oraz autonomicznych. Wskazuje to na konieczność dalszych badań w tej grupie chorych, które pozwoliłyby na określenie wartości prognostycznej stwierdzonych zmian. Geriatria 2016; 10: 69-77.
    Słowa kluczowe: dysfunkcja skurczowa lewej komory serca, alternans załamka T, aktywność autonomicznego układu nerwowego, wiek

 PDF 

  • Związek między funkcjonowaniem poznawczym a sprawnością funkcjonalną u osób starszych
    Anna Rajtar-Zembaty, Jakub Rajtar-Zembaty, Roksana Epa, Anna Starowicz-Filip
    Wstęp. Współcześnie uważa się, że osłabienie funkcji poznawczych może przyczyniać się do powstawania zaburzeń chodu i zwiększać ryzyko upadków. W wielu pracach wykazano, że sprawność oraz szybkość motoryczna są osłabione w grupie osób z łagodnymi zaburzeniami funkcji poznawczych. Co więcej, udowodniono, że częstość upadków jest wyższa u osób z otępieniem. Cel. Celem badania było porównanie sprawności funkcjonalnej oraz fizycznej w grupie osób po 60 roku życia w zależności od poziomu sprawności funkcji poznawczych. Materiał i metody. Badaniem objęto 60 osób (48 kobiet i 17 mężczyzn) w wieku 60-80 lat. W celu przesiewowej oceny funkcji poznawczych zastosowano Krótką Skalę Oceny Stanu Psychicznego (Mini–Mental State Examination, MMSE). Do oceny poziomu sprawności funkcjonalnej wybrano: a) Krótki Zestaw Testów Sprawności Fizycznej (Short Physical Performance Battery, SPPB), b) test „wstań i idź” (Timed Up and Go, TUG) oraz c) Test Szybkiego Chodu. Badanych przydzielono do dwóch grup w zależności od wyniku MMSE. Wyniki. W przypadku całej badanej grupy wynik MMSE korelował z testami sprawności funkcjonalnej. Zaobserwowano istotny statystycznie związek wyższego wyniku MMSE z krótszym czasem wykonania testu TUG oraz Testu Szybkiego Chodu. Stwierdzono także różnicę w poziomie sprawności funkcjonalnej pomiędzy grupą osób bez zaburzeń poznawczych a badanymi z zaburzeniami kognitywnymi. Ci ostatni istotnie dłużej wykonywali testy oceniające sprawność funkcjonalną. Z kolei poziom sprawności fizycznej nie różnił się w porównywanych grupach. Wnioski. Istnieje związek między dysfunkcjami poznawczymi a osłabieniem sprawności funkcjonalnej u osób starszych. Procesy poznawcze pełnią ważną rolę w kontroli czynności motorycznych. Geriatria 2016; 10: 78-84.
    Słowa kluczowe: MMSE, TUG, MCI, starzenie

 PDF 

  • Współwystępowanie nowotworów dolnego odcinka przewodu pokarmowego u osób po 65 roku życia z chorobą uchyłkową okrężnicy i bez uchyłków w obrazie endoskopowym
    Janusz Jerzemowski, Tomasz Nowak
    Wstęp. Choroba uchyłkowa jest częsty schorzeniem w populacji zachodniej, szczególnie dotyczy to osób w wieku podeszłym. Jest również częstym schorzeniem w populacji polskiej. Cel pracy. Celem pracy była ocena częstości występowania uchyłków w grupach osób po 65 roku życia, podzielonych na 3 podgrupy w zależności od wieku i płci, a następnie w wyselekcjonowanych grupach z uchyłkami i bez uchyłków dokonano oceny częstości występowania nowotworów dolnego odcinka przewodu pokarmowego. Materiał i metody. Badaniem o charakterze retrospektywnym objęto 2121 chorych wieku 65-94 lat (1231 kobiet i 890 mężczyzn), średnia wieku 76,5 ± 8,5 lat. Wszyscy badani z uwagi na zgłaszane dolegliwości i odchylenia przedmiotowe mieli skierowanie na badanie endoskopowe dolnego odcinka przewodu pokarmowego. Badania przeprowadzono w Zakładzie Endoskopii Klinicznej Szpitala Marynarki Wojennej w Gdańsku. Uzyskane wyniki badań poddano analizie statystycznej przy użyciu testu chi kwadrat. Wyniki badań. W badanych grupach kobiet i mężczyzn choroba schyłkowa występowała z częstością: w grupie kobiet 37,04%, uchyłki najczęściej występowały w podgrupach 65-74 i 75-84 lat. W grupie mężczyzn 15,35%, największa częstość obserwowana była w tych samych podgrupach wiekowych. Zarówno u kobiet, jak i u mężczyzn lokalizacja dotyczyła lewej połowy jelita grubego. Różnica w częstości występowania uchyłków między grupami kobiet i mężczyzn była statystycznie istotna (p < 0,01). Częstość występowania nowotworów (raki, gruczolakoraki) u chorych z uchyłkami kształtowała się na poziomie 16,83% mężczyźni z uchyłkami i 5,8% bez uchyłków (p < 0,001). W przypadku kobiet 5,76% z uchyłkami i 7,42% bez uchyłków. Lokalizacja nowotworów tak w przypadku uchyłków jak bez, u większości chorych dotyczyła lewej połowy jelita grubego. Geriatria 2016; 10: 85-91. Słowa kluczowe: wiek powyżej 65 roku życia, uchyłki, choroba schyłkowa jelita grubego, raki jelita grubego i odbytnicy

 PDF 

  • Anozognozja po udarze mózgu
    Dorota Anita Przewoźnik, Anna Rajtar-Zembaty, Anna Starowicz-Filip, Paweł Michał Wrona
    Udar mózgu może prowadzić do wystąpienia różnorodnych deficytów. Jednym z nich jest anozognozja, którą definiuje się jako brak świadomości objawów choroby. Najczęściej utrzymuje się ona przez okres nie dłuższy niż trzy miesiące, jednak mimo krótkiego czasu trwania, według niektórych badaczy, może mieć ona istotny wpływ na powrót pacjenta do zdrowia. Jak dotąd nie ustalono jednoznacznie, jaka lokalizacja ogniska udaru może powodować wystąpienie anozognozji, jednak klasycznie jest ona łączona z uszkodzeniami prawej półkuli mózgu. Brak świadomości objawów choroby może dotyczyć różnych modalności, takich jak niedowładu połowiczego czy pomijania stronnego. Istnieje wiele skal służących do diagnozy anozognozji, przy czym nie określono, które z  nich powinny być wykorzystywane jako standardowe narzędzia do badania tego zjawiska. Geriatria 2016; 10: 92-97.
    Słowa kluczowe: udar mózgu, anozognozja, hemiplegia, pomijanie stronne

 PDF 

  • Fizjologiczne i patologiczne zmiany zachodzące w zębach i przyzębiu związane z wiekiem
    Katarzyna Barczak, Mirona Palczewska-Komsa, Jadwiga Buczkowska-Radlińska
    Badanie jamy ustnej pacjentów starszych powinno stanowić istotne uzupełnienie klinicznego badania przedmiotowego. Obecność w jamie ustnej zębów ze zmianami próchnicowymi prowadzi do utraty zębów, a w cięższych przypadkach może być przyczyną choroby odogniskowej. Celem pracy było przybliżenie zmian fizjologicznych i patologicznych zachodzących wraz z wiekiem w jamie ustnej na podstawie piśmiennictwa. Zmiany fizjologiczne dotyczące uzębienia osób starszych mają przede wszystkim charakter atroficzny. W zakresie uzębienia najczęstszymi patologiami jest próchnica okrężna lub przyszyjkowa oraz ubytki niepróchnicowego pochodzenia o typie abrazji mechanicznej – starcia. Poznanie zmian, jakie zachodzą w narządzie żucia w miarę starzenia się ustroju, jest niezbędne zarówno dla lekarza stomatologa, ale również innych profesjonalistów z dziedziny ochrony zdrowia specjalizujących się w geriatrii. Ma to znaczenie dla podjęcia właściwych decyzji dotyczących działalności zarówno profilaktycznej, jak i leczniczej. Geriatria 2016; 10: 98-104.
    Słowa kluczowe: pacjenci starsi, zdrowie jamy ustnej, budowa zębów, próchnica korzenia, próchnica okrężna, choroby przyzębia

 PDF 

  • Samoistne włóknienie płuc (SWP) – choroba osób starszych
    Sylwia Kałucka
    Samoistne włóknienie płuc to rzadka, słabo rozpoznawana, przewlekła choroba płuc. Występuje wśród osób w starszym wieku, częściej u płci męskiej. Jest chorobą o nieustalonej etiologii i różnorodnym przebiegu klinicznym prowadzącym do nieodwracalnych zmian w płucach, inwalidztwa oddechowego i zgonu pacjenta. W Polsce nie ma danych o częstości występowania samoistnego włóknienia płuc. Do rozwoju przyczyniają się mutacje genetyczne, zanieczyszczenie środowiska, narażenie zawodowe, palenie papierosów i inne. Niecharakterystyczne objawy stanowią poważny problem diagnostyczny i terapeutyczny. Rokowanie w samoistnym włóknieniu płuc jest bardzo niepomyślne. Bardzo wysokie koszty farmakoterapii i nieosiągalny przeszczep płuca, powodują, że średni okres przeżycia wynosi 2-3 lata od chwili rozpoznania. W pracy przedstawiono najnowsze dane epidemiologiczne, czynniki ryzyka, kryteria diagnostyczne, zalecenia terapeutyczne w tym najnowsze leki Pirfenidon (Esbriet) i Nintedanib (Ofev) stosowane w samoistnym włóknieniu płuc. Geriatria 2016; 10: 105-111.
    Słowa kluczowe: samoistne włóknienie płuc (SWP), rozpoznanie, leczenie, osoby starsze Skróty: SWP = IWP – samoistne włóknienie płuc, idiopatyczne włóknienie płuc; TKWR – tomografia komputerowa wysokiej rozdzielczości; TGF-β – transformujący czynnik wzrostu β; PDGF – płytkopochodny czynnik wzrostu; FVC – natężona pojemność życiowa

 PDF 

  • Rozpoznawanie i leczenie cukrzycy – co nowego w wytycznych Polskiego Towarzystwa Diabetologicznego?
    Małgorzata Górska-Ciebiada, Małgorzata Loba, Marcin Barylski, Maciej Ciebiada
    Polskie Towarzystwo Diabetologiczne corocznie publikuje zalecenia kliniczne dotyczące postępowania u chorych na cukrzycę. Wytyczne opracowywane są przez grono wybitnych ekspertów zgodnie z zasadami evidence based medicine i obejmują najważniejsze i najbardziej aktualne zagadnienia tej dziedziny. Znajomość zmian, jakie zachodzą we współczesnej diabetologii jest niezwykle ważna i przydatna w codziennej praktyce lekarskiej zwłaszcza w opiece nad osobami w podeszłym wieku, które częściej niż inne grupy wiekowe chorują na cukrzycę. Geriatria 2016; 10: 112-119.
    Słowa kluczowe: cukrzyca, pacjenci w starszym wieku, zalecenia

 PDF 

  • Miejsce torasemidu w terapii niewydolności serca – przypadek kliniczny wraz z komentarzem
    Marcin Barylski
    Torasemid jest nie tylko lekiem czterokrotnie silniejszym od furosemidu, ale również dłużej działającym i bardziej biodostępnym, o mniej kapryśnej farmakokinetyce u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek oraz opotencjalnych dodatkowych plejotropowych właściwościach. Szczególny profil bezpieczeństwa torasemidu, co najmniej taka sama skuteczność diuretyczna, ale znacznie większy komfort życia w porównaniu z furosemidem, to kolejne argumenty przemawiające za tym lekiem. Artykuł przedstawia przypadek kliniczny 72-letniego mężczyzny z chorobą wieńcową trójnaczyniową, nadciśnieniem tętniczym i zdekompensowaną niewydolnością serca w przebiegu infekcji dróg oddechowych. Geriatria 2016; 10: 120-127.
    Słowa kluczowe: niewydolność serca, diuretyki pętlowe, torasemid

 PDF 

Geriatria_2_2016_okładka

O czasopismie

WITAMY NA STRONIE CZASOPISMA GERIATRIA

Właścicielem witryny i czasopisma Geriatria jest Wydawnictwo Akademia Medycyny, z siedzibą redakcji w Warszawie, przy ul. Srebrnej 16; kod pocztowy 00-810, wpisane do ewidencji działalności gospodarczej pod numerem 449816, NIP 922-229-09-48.

Publikacje zamieszczone w czasopismie oraz na stronie www.akademiamedycyny.pl/geriatria przeznaczone są tylko dla osób uprawnionych do wystawiania recept oraz osób prowadzących obrót produktami leczniczymi, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne (Dz.U. nr 126, poz. 1381, z późn. zmianami i rozporządzeniami).

Leki wymienione w niniejszej witrynie mogą być stosowane wyłącznie po wcześniejszej konsultacji z lekarzem i zapoznaniem się z informacją dołączoną do każdego leku.

Czasopismo indeksowane:
Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego – 6 punktów
Index Copernicus 2015 – 54,42 (5,81) punkta
Polska Bibliografia Lekarska (GBL)

Akademia Medycyny nie ponosi żadnych konsekwencji ani odpowiedzialności za następstwa mogące wyniknąć na skutek zastosowania podanych na tej witrynie informacji bez uprzedniej konsultacji indywidualnego przypadku z lekarzem.

Serdecznie zapraszamy do zapoznania się z naszymi publikacjami oraz odwiedzania naszej strony www.

Zespół Redakcyjny
Wydawnictwa Akademii Medycyny